Με τις αποφάσεις Σ.τ.Ε. 409 και 410/2008 Ολομ. απορρίφθηκαν αιτήσεις ακυρώσεως, με τις οποίες προσβάλλονταν οι πράξεις, οι σχετικές με την εκλογή του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου (πράξη της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας και π. δ. περί αναγνωρίσεως και καταστάσεώς του). Η μία αίτηση ακυρώσεως είχε ασκηθεί από ενορίτες της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης (Σ.τ.Ε. 409/2008) και η άλλη από άλλον Μητροπολίτη (Σ.τ.Ε. 410/2008)
Ειδικότερα, κρίθηκε ότι με την διάταξη του άρ. 3 παρ. 1 του Συντάγματος δεν επιδιώχθηκε να κατοχυρωθούν συνταγματικά όλες οι διατάξεις που περιεχόνταν στον Πατριαρχικό Τόμο του 1850 (αναγνώριση του αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος) και στην Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του 1928 «Περί της Διοικήσεως των Ιερών Μητροπόλεων των Νέων Χωρών». Κατοχυρώνονται μόνον οι διατάξεις εκείνες, οι οποίες αναφέρονται στον τρόπο συγκροτήσεως της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου κατά τα πρεσβεία της αρχιερωσύνης και κατ’ ίσο αριθμό από τις επαρχίες της Παλαιάς Ελλάδας και των Νέων Χωρών, προκειμένου να καταστεί αδύνατη στο μέλλον η δημιουργία «αριστίνδην» Συνόδων Συνεπώς, κρίθηκε περαιτέρω, δεν κατοχυρώνεται συνταγματικά η διάταξη όρου της Πράξεως του 1928 κατά το μέρος που απαγορεύει τις αρχιερατικές μεταθέσεις από επαρχία σε επαρχία των Νέων Χωρών (όπως η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης) και έτσι, εφ’ όσον δεν υπάρχει κατά τούτο συνταγματικός περιορισμός, δεν κωλύεται ο κοινός νομοθέτης (άρ. 24 του ν. 590/1977, για τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας) να ορίσει ότι η πλήρωση Ιερών Μητροπόλεων των Νέων Χωρών δύναται να γίνεται και δια μεταθέσεως. Αλλά ούτε και η διάταξη του Ζ΄ όρου της Πράξεως του 1928, σύμφωνα με την οποίαν αγγέλλεται στον Οικουμενικο Πατριάρχη η πρόσκληση των Μητροπολιτών του Οικουμενικού Θρόνου προς συμμετοχή στις συνόδους της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατοχυρώνεται συνταγματικά (ΣτΕ 410/2008). Συνεπώς, η τήρηση του τύπου που θεσπίζεται με τον όρο αυτό, δεν αποτελούσε υποχρέωση, επιβαλλόμενη από το Σύνταγμα και, περαιτέρω, η μη τήρησή τύπου στην συγκεκριμένη περίπτωση, εφ΄ όσον δεν επιβαλλόταν ούτε από άλλην, εφαρμοστέα εν προκειμένω, διάταξη, δεν καθιστούσε άκυρη την διαδικασία πληρώσεως της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Απορρίφθηκαν, έτσι, οι λόγοι ακυρώσεως, με τους οποίους προβαλλόταν αντισυνταγματικότητα των ορισμών του ν. 590/1977 σε σχέση με τα Πατριαρχικά αυτά Κείμενα και συναφείς παραβάσεις ουσιωδών τύπων. Στην συνέχεια κρίθηκε, ότι νομίμως στην συγκεκριμένη περίπτωση θεωρήθηκε ότι συγκεντρώθηκε η απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών της Ιεράς Συνόδου, προκειμένου ν’ αποφασισθεί η προσφυγή στην εξαιρετική διαδικασία της μεταθέσεως («καταστάσεως») για την πλήρωση της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Το Δικαστήριο απέρριψε, τέλος, ισχυρισμούς των αιτούντων για παράβαση της μυστικότητας της ψηφοφορίας (στις 409-410/2008), καθώς και –επί πλέον- για μη νόμιμη πρόσκληση των μελών της Συνόδου μέσω τηλεομοιοτυπίας (fax), για μη νόμιμη επικύρωση των πρακτικών της μοναδικής σχετικής συνεδρίας από τον Πρόεδρο της Συνόδου και για υποχρέωση ανάλογης και εδώ εφαρμογής του τρόπου ψηφοφορίας που προβλέπεται για την εκλογή Αρχιεπισκόπου (στην 410/2008).
