«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ».

 

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ».

ΜΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

 ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

 

 1.Άξια μνήμης τα λόγια τού Μακρυγιάννη: «… Πατρίς, να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν για σένα, να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλη μία φορά ελεύθερη πατρίδα, που ήσουνα χαμένη και σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών».

Το κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (1750-1821) προετοίμασε το έδαφος για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Στα πλαίσιά του φωτεινές μορφές θα επιχειρήσουν να μεταλαμπαδεύσουν στο υπόλοιπο γένος τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής και να το μορφώσουν, προκειμένου να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του.

Η Γαλλική Επανάσταση και ο Διαφωτισμός και ο Ρήγας ο Βελεστινλής,  υπήρξαν τόσο η θεωρητική θρυαλλίδα της έκρηξης του 1821 όσο και το πλαίσιο Αρχών επί τη βάσει των οποίων δομήθηκε το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος. Οι επαναστατημένοι Έλληνες από την έναρξη του αγώνα, θέλησαν να διατρανώσουν την επιθυμία τους για ελευθερία και δημοκρατικούς θεσμούς. Αμέσως μετά την έναρξη της Εθνεγερσίας, η Α΄ Εθνική Συνέλευση την 1η Ιανουαρίου 1822 «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» και μετα Β΄ Εθνική Συνέλευση, την 13η Απριλίου 1823 τον  «Νόμος της Επιδαύρου», είναι ένα πρωτοπόρο Σύνταγμα, με έντονα φιλελεύθερο προσανατολισμό,  που καθιέρωσε το Σύνταγμα ως Θεμελιώδη Νόμο που εγγυάται, κατ’ εξοχήν, την Διάκριση των Εξουσιών, το Κράτος Δικαίου και την ακώλυτη, κατά το δυνατόν, άσκηση των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ειδικότερα: α)  την αναγνώριση του δικαιώματος της ανεξιθρησκίας β) την ισότητα μεταξύ των Ελλήνων, η ισότητα επεκτείνεται, πέρα από τους Έλληνες, σε όσους κατοικούν ή διαμένουν στην Ελλάδα. γ) «Όλοι οι Έλληνες έχουν το ίδιο δικαίωμα σε όλα τα αξιώματα και τις τιμές· χορηγός αυτών είναι μόνο η αξιοσύνη καθενός.» δ) « Η ιδιοκτησία, η τιμή και η ασφάλεια καθενός από τους Έλληνες είναι υπό την προστασία των νόμων.» ε)κατοχυρώνεται συνταγματικά η αρχή της διάκρισης των εξουσιών στ) καθιερώνεται συνταγματικά η αντιπροσωπευτική αρχή και η αρχή της πλειοψηφίας ζ) «Με καμία πρόφαση και σε καμία περίσταση δεν μπορεί το Εκτελεστικό να επιχειρήσει πράξεις ή να συνάψει συνθήκες οι οποίες αφορούν την κατάργηση της πολιτικής ύπαρξης του Έθνους· σε περίπτωση που αυτό συμβεί, ο Πρόεδρος του Εκτελεστικού ελέγχεται, εκπίπτει και καταδικάζεται» η) έθεσε τις βάσεις για την κατοχύρωση του δικαιώματος του «φυσικού δικαστή», καθιερώνοντας την, επίσης πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, εγγύηση ότι ουδείς «δύναται νά βιασθῆ νά διαφύγη τό ἀνῆκον κριτήριον».

2.Στις 23.3.1821 στο πρώτο επίσημο (μετά την έναρξη) επαναστατικό έγγραφο που συντάσσεται, την περίφημη «προειδοποίηση εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς», που εκδίδει η νεοσύστατη Μεσσηνιακή Σύγκλητος και απευθύνεται στους Ευρωπαίους, αναφέρεται ότι: «...Να αναστήσωμεν το τεταλαιπωρημένον ελληνικόν γένος μας. Δικαίω τω λόγω η μήτηρ μας Ελλάς, εκ της οποίας και υμείς εφωτίσθητε,..."

Αλλά οι «φωτισμένοι» γρήγορα λησμόνησαν.. και τώρα ο Κόσμος συνταράσσεται μπροστά στην «αναδιάρθρωση» του μετα τον ματοβαμμένο β’ παγκόσμιο πόλεμο.

3. Τρία εκατομμύρια Έλληνες χάθηκαν  κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Οι συμμαχητές μας και οι ηττημένοι  λησμονήσαν γρήγορα τις θυσίες και  τους ποταμούς αίματος  και θα στιγματιστούν από   αδέκαστο δικαστήριο της Ιστορίας .

Έτσι σαν "θαύμα", έγινε το έπος του 1940-1941. Οι Έλληνες νίκησαν την αυτοκρατορία του φασισμού και του ναζισμού .Γρήγορα όμως  λησμονήθηκαν οι ανθρωποθυσίες και οι ποταμοί αίματος σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους από τους συμμάχους και τους ηττημένους και πορευτήκαμε στα δύσκολα μονοπάτια της Ιστορίας.

Τι διαφέρουν τα ακόλουθα ιστορικά γεγονότα : οι Θερμοπύλες (480 π.Χ.),το χάνι της Γραβιάς (8 Μαΐου 1821), μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821), το Μανιάκι (20η Μαΐου 1825) ,το Μεσολόγγι (10 Απριλίου 1826),το Καλπάκι(1940), το ύψωμα 731: Οι  νέες Θερμοπύλες πού δὲν έπεσαν(Μαρτης1941,η μάχη στο Ελ Αλαμέιν(1942), η μάχη της ΕΛΔΥΚ( 14-16 Αυγούστου 1974).Το ίδιο σύνθημα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ». Όταν ρώτησαν τον  Κωνσταντίνο Κανάρη πώς πέτυχε τόσες πυρπολήσεις τούρκικων καραβιών, απάντησε: «Όταν ξεκινούσα κάθε επιχείρηση, έκανα τον σταυρό μου κι έλεγα στον εαυτό μου: “Σήμερα, Κωνσταντή, θα πεθάνεις”».

Και ίσως είναι θαύμα  το 1821 πως οι λίγοι Έλληνες νικούν τους πολλούς ,οι άοπλοι τους ενόπλους, οι αδύνατοι τους ισχυρούς, οι ασύντακτοι τους συντεταγμένους, οι πιστοί τους απίστους ,οι ξεβράκωτοι τους χορτασμένους.

Το μυστικό του θαύματος βρίσκεται στο βάθος της Ελληνικής ιστορίας

Όμως  και σήμερα μέσα κι έξω απο την Πατρίδα  κάποιοι «ξεχνούν» και δεν αποδίδουν δικαιοσύνη.

4. «Ξεχάσαμε» ίσως εμείς να τιμήσουμε όπως τους  αξίζει  αυτούς που έπρεπε και που σημάδεψαν διαχρονικά τα χρόνια της λευτεριάς μας. Δεν πρέπει να λησμονούμε τον θεμελιωτή του Νεώτερου Ελληνικού Κράτους, Εθνομάρτυρα Ι. Καποδίστρια

Οι  Έλληνες είναι μικρός λαός με μεγάλες απαιτήσεις, αλλά λησμονούν πολύ εύκολα εκείνους που κρατούν την ψιλά την ψυχή. Ήρθε και πάλι η επέτειος της Λευτεριάς. Τούτη την ώρα πολλά γεγονότα που συνταράζουν τον Κόσμο και  την Πατρίδα και με τον Τούρκο να απειλεί «πως θα ξανάρθει» και θα «αναστήσει» την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κάποιοι «μεγάλοι» οραματίζονται την αλλαγή του «Κόσμου» που δημιουργήθηκε μετα τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο κι αυτό είναι απαρχή νέων δεινών για την ανθρωπότητα και νέων απειλών.

Στην δική μου ταπεινή γνώμη είναι πως μας  λείπει  την ώρα τούτη της κρίσεως, εκείνη η πνοή της απόδοσης ουσιαστικής  τιμής στην λεύτερη  πορεία του Έθνους, όμως δεν μας λείπει η απόφαση «την πατρίδα δε ουκ ελάττω παραδώσω"» με την προϋπόθεση του βάζει ο Σολωμός ΣΤΟΝ Εθνικό μας Ύμνο: «Αν μισούνται ανάμεσά τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά».

Οι Έλληνες μπήκαν στο στίβο τῆς ιστορίας με γενάρχες τούς άριστους πού θυσίασαν  τα πάντα για το Ελληνικό «θαύμα».

Από τέτοια θαύματα ιστορικά είναι γεμάτη η Ελληνική ιστορία. Έτσι  σαν «θαύμα», είδαν οι αγωνιστές τη Λευτεριά του Γένους το 1821.Έτσι   σαν «θαύμα», είδε τη Απελευθέρωση ο Εθνικός μας Ποιητής Διονύσιος Σολωμός

«Νύχτα γεμάτη θάματα

νύχτα σπαρμένη μάγια»

Ειπώθηκαν πολλά για το 1821,πολλά ξεχάστηκαν πριν ειπωθούν  αξίζει να θυμόμαστε όμως, όπως είπε και ο Παλαμάς:

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν,

θα ’ρθουν, θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί»

                                            

Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Σε ρυθμούς ενός άλλου Εγκέλαδου…στη Δικαιοσύνη.

Σε ρυθμούς ενός άλλου Εγκέλαδου…στη Δικαιοσύνη. 


Την Δικαιοσύνη όλοι θεωρητικά τιμούν και σέβονται, αλλά όταν οι Αποφάσεις της δεν είναι αρεστές, ξεχνούν αμέσως τις διακηρύξεις τους και καταγγέλλουν τις αποφάσεις αυτές, σαν «διατεταγμένες» . 

Κάθε 23η Μαΐου τιμάται η μνήμη του Giovanni Falcone , του Ιταλού δικαστή που δολοφονήθηκε μαζί με τη γυναίκα του και τρεις σωματοφύλακες, από τη μαφία αυτή την ημέρα, το 1992.Αυτό είναι το ακριβό τίμημα που πληρώνουν οι δικαστές υπερασπιζόμενοι την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. 

Θύματα τρομοκρατικών ενεργειών υπήρξαν στο παρελθόν δικαστικοί λειτουργοί: οι Εισαγγελέας Κωνσταντίνος Ανδρουλιδάκης , ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Ταρασουλέας , ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αναστασίος Βερνάρδος ο Ει-σαγγελέας Γιώργος Θεοφανόπουλος . 
 

Το τίμημα για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, δεν είναι επιθετικός προσδιορισμός, αλλά συστατικό στοιχείο της έννοιας της Δικαιοσύνης. Δίχως ανεξαρτησία δεν υπάρχει Δικαιοσύνη. 

 Η Δικαιοσύνη κατά τον Γεώργιο Παπανδρέου είναι το «Οχυρό της Δημοκρατίας» και κανείς δεν δικαιούται να το αγνοεί. 
«Η πιο ωραία λειτουργία της ανθρωπότητας είναι η απόδοση δικαιοσύνης» (ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ) 

Ναι, υπάρχουν δικαστές στην Ελλάδα… Και αποδεικνύουν καθημερινά ότι στέκονται όρθιοι και άξιοι μαχητές στο οχυρό της Δημοκρατίας. 

 Θα αναφερθώ ενδεικτικά σε μεγάλες δικαστικές προσωπικότητες στους αείμνηστους: Πρόεδρο του ΣτΕ Μιχάλη Στασινόπουλο και πρώτο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στον Εισαγγελέα του ΑΠ Ευάγγελο Κρουσταλλάκη , στον Προέδρο του ΑΠ Στέφανο Ματθία, στον Κ. Ρακτιβάν ο οποίος υπήρξε ο οργανωτής, ο πρωτεργάτης και ο πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, την Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ (Ruth Bader Ginsburg). δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ: Μια ζωή για τα δικαιώματα των γυναικών και των φιλελεύθερων αξιών. 
 

Στην Πατρίδα μας, η Δικαιοσύνη λειτουργεί μεν ικανοποιητικά, ταυτόχρονα από πολλά έτη ευρίσκεται στη διαρκή, συνεχή και ανίατη δοκιμασία της καθημερινότητας . 

Δεν πρόκειται απλώς για έναν τομέα της κρατικής μηχανής, αλλά για έναν από τους τρεις βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας, που δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ηρεμία και νηφαλιότητα, όταν μάλιστα πολλές φορές βρίσκονται οι δικαστές μπροστά σε άδικες και υποβολιμαίες επιθέσεις συμφερόντων, σε χυδαία πρωτοσέλιδα για το δικαιοδοτικό τους έργο και η κοινωνία τους αφήνει στο πέλαγος του ζόφου χωρίς «σωσίβιο». Παντού στον κόσμο οι αποφάσεις των δραστήριων θεωρούνται από όλους και από τη διοίκηση αναμφισβήτητες. Μόνο στην Ελλάδα εμφανίζεται το φαινόμενο να προσπαθούν κάποιοι να λοιδορήσουν και υβρίσουν την Δικαιοσύνη όταν οι πράξεις της δεν είναι αρεστές και επιθυμούν να ξεπεράσουν την νομολογία με την πρόφαση της ά-γνοιας. 

Αυτό αποτελεί έλλειψη σεβασμού στην δικαιοσύνη και κατάλυση του Κράτους Δικαίου.
 

Οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να λειτουργεί η Δικαιοσύνη όπως προβλέπει το Σύνταγμα είναι η ανεξαρτησία, η νηφαλιότητα και η ευθυκρισία, σύμφωνα με τους νόμους και τις νόμιμες διαδικασίες. Έτσι μόνον εξασφαλίζεται και περιφρουρείται το κράτος δικαίου και ο σεβασμός των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη. Μπορούμε να έχουμε διαφορετικές απόψεις, ακόμα και συμφέροντα, οφείλουμε όμως να λειτουργούμε με κανόνες και να έχουμε όρια που επιτάσσουν οι νόμοι, αλλά και η δεοντολογία στο δημόσιο λόγο μας. Ο σεβασμός στους Θεσμούς και στη Δικαιοσύνη αποτελεί υποχρέωση όλων των πολιτών, που λειτουργούν με υπευθυνότητα και σο-βαρότητα. Νομίζω ότι είναι κοινός τόπος ότι: ο σεβασμός, το κύρος, η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη δεν χαρίζονται! Κερδίζονται, με μοναδικό και αλάθητο κριτήριο τα καλά μας έργα! Παράλληλα όσοι αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και οφείλουν να προασπίζουν, έναντι παντός τιμήματος, το δημόσιο συμφέρον, αφού: «Η κρατική εξουσία είναι μια, αδιαίρετη και ανήκει στον λαό» (Βλ. αρθ 1παρ2,3 Συντάγματος). 
Χρειάζεται λίγος σεβασμός στους θεσμούς, η ιστορία και η πείρα διδάσκουν και εί-ναι καιρός είναι να συνέλθουμε. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια από τις κρισιμότερες καμπές της ιστορίας της, ηχούν στον Κόσμο και ειδικά στην Μεσόγειο ανησυχητικά τα «τύμπανα της αναταραχής». 
 Οι θεσμοί αποτελούν τον βασικό ιστό πάνω στον οποίο λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις και αναπτύσσονται οι ενέργειες του κράτους και των πολιτών και αποτελούν τη μόνη εγγύηση μιας ευνομούμενης και δημοκρατικής πολιτείας. 
H δικαιοσύνη, οι εφαρμοστές του δικαίου έγιναν ιστορικά, αντικείμενα διαβολής, χλευασμού και ειρωνείας, ύβρεων ακόμη και απειλών. Εκτοξεύτηκε εναντίον τους όλη η χυδαιότητα, με στόχο το υψηλό φρόνημα των Ελλήνων δικαστών την ταπείνωση και εξαθλίωση των Ελλήνων δικηγόρων, δεν το επέτυχαν και είναι βέβαιο ότι δεν θα το επιτύχουν. Επίλογος «Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθο-ρά.» Οδυσσέας Ελύτης «Μικρά έψιλον»

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

1.ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Στο πλαίσιο της συζήτησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, τίθεται συνεχώς στην δημόσια ζωή το ζήτημα της Ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Το ζήτημα εντοπίζεται στις περισσότερες συζητήσεις στο θέμα της επιλογής της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης, ζήτημα εξαιρετικό σημαντικό, παράλληλα υπάρχουν ζητήματα, όπως

·        η λογοδοσία της δικαιοσύνης[1],

·        ο έλεγχος συνταγματικότητάς των νόμων,

·        η πλήρης απεξάρτηση της Δικαιοσύνης από την Εκτελεστική Λειτουργία,

·        τον αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο, όλων χωρίς εξαίρεση των πράξεων εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας ακόμη και της παραβίασης των διατάξεων που αφορούν στην καλή νομοθέτηση[2] ή των Interna corporis.[3]

·        Είναι καιρός για την κατάργηση των Δικαστηρίων των άρθρων 99Σ (δικαστήριο αγωγών κακοδικίας και 86 παρ 4 Σ(Μισθοδικείο)ή σε κάθε περίπτωση τροποποίηση των όρων προσφυγής και συνθέσεως τους.

 

 

 

2. Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης[4] είναι στενά συνυφασμένη με τις αλληλένδετες αρχές του Κράτους Δικαίου[5]. Αναφορά στις διατάξεις των άρθρων 62,86,90 § 5, 88 ,91,95, 99, 100.

Α) Με την επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης[6] από τις Ολομέλειες των Ανωτάτων Δικαστηρίων και το Υπουργικό Συμβούλιο, τροποποιούμενου σχετικά του άρθρου 90 § 5 Σ .

Ι.Η επιλογή προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων:

Ο Πρόεδρος, για θέση προτείνονται τρείς Αντιπρόεδροι από την Ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, μεταξύ των Αντιπροέδρων του δικαστηρίου αυτού και τελικά την επιλογή να ενεργεί το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των προτεινομένων.

ΙΙ.Η επιλογή Αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων:

 Οι Αντιπρόεδροι: Για θέση προτείνονται από την Ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, όμως να περιορίζεται μεταξύ των αρχαιότερων δικαστών του οικείου δικαστηρίου. Την επιλογή να ενεργεί το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των προτεινομένων

Το αυτό κατ’ αναλογίαν θα πρέπει να ισχύσει και για τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

ΙΙΙ. Όριο ηλικίας δικαστικών λειτουργών: (άρθρο 88 § 5 Σ) Τροποποίηση της διατάξεως με κατάργηση της διάταξης και σκοπό την καθιέρωση νομοθετικά ενιαίου ορίου ηλικίας ανεξαρτήτως βαθμού του εβδομηκοστού έτους.

 Β)Κατάργηση κάθε ελέγχου του Υπουργού Δικαιοσύνης:

Κατάργηση κάθε ελέγχου του Υπουργού Δικαιοσύνης για την άσκηση πειθαρχικής αγωγής κατά δικαστικού λειτουργού, για διαφωνία σε προσαγωγή δικαστικού λειτουργού (άρθρο 91 Σ), ειδικότερα: α) Κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 91 § 3 Σ: «3. …. Tήν πειθαρχική αγωγή εγείρει και ο Υπουργός της Δικαιοσύνης». β) Κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 91 § 3: «3. Αν ο Υπουργός Δικαιοσύνης διαφωνεί με την κρίση Ανώτατου δικαστικού συμβουλίου, μπορεί να παραπέμπει το ζήτημα στην ολομέλεια του οικείου ανώτατου δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει» και της διατάξεως του άρθρου 91 § 4: «§ 4. Οι αποφάσεις της ολομέλειας ως δευτεροβάθμιου ανώτατου δικαστικού συμβουλίου για το ζήτημα που έχει παραπεμφθεί σε αυτήν, καθώς και οι αποφάσεις του ανώτατου δικαστικού συμβουλίου, είναι υποχρεωτικές[7]».

 

Γ) Ο έλεγχος συνταγματικότητάς των νόμων:

Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο θεσμοθετείται με βάση το άρθρο 100 του Συντάγματος, έχει αρμοδιότητες εκλογοδικείου (έκπτωση βουλευτών λόγω κωλύματος ή ασυμβιβάστου, έλεγχος δημοψηφίσματος) και αρμοδιότητα να επιλύει τη σύγκρουση απόψεων ανώτατων δικαστηρίων σχετικά με την έννοια ή τη συμφωνία με το Σύνταγμα διατάξεων τυπικού νόμου. Η αναβίβαση του ΑΕΔ, σε «Συνταγματικό» Δικαστήριο που θα επιλύει τελικώς τα πάσης φύσεως συνταγματικά ζητήματα, με την χορήγηση δικαιώματος ατομικής προσφυγής από οποιονδήποτε πολίτη και την καθιέρωση προληπτικού ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων και των κανονιστικών πράξεων από το Συμβούλιο της Επικράτειας. Να ισχύει ως γενικός κανόνας καμμιά πράξη των οργάνων της Πολιτείας να μην παραμένει δικαστικά ανέλεγκτη.

Δ) της συμμόρφωσης της Πολιτείας στις αποφάσεις των δικαστηρίων :

Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης αλλά και του ΕΔΔΑ και ΔΕΕ,   πρέπει και να εφαρμόζονται άμεσα από την Διοίκηση, πράγμα που πρέπει να βελτιωθεί και  προστεθεί ρητά στην διάταξη του άρθρου 95 § 5 του Συντάγματος. Αυτονόητη είναι ευθύνη του κράτους και από παράνομες πράξεις οργάνων του για αποζημιώση63 από πρόδηλο σφάλμα του δικαστικού λειτουργού. 64Το ΕΔΔΑ με αφορμή την 800/2021 απόφαση του ΣτΕ, εξέδωσε την ιστορική Απόφαση του στην «ΥΠΟΘΕΣΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (NO. 3) (57246/21)» και έκρινε ότι σύμφωνα με άρθρο 6 παρ 1 της ΕΣΔΑ, δεν μπορεί να εμποδισθεί η άσκηση αγωγής αποζημιώσεως κατά τις διατάξεις των άρθρων 105-106 ΕισΝΑΚ, υφισταμένης αστικής ευθύνης του δημοσίου, από πράξεις των οργάνων του Κράτους και μάλιστα της δικαστικής λειτουργίας (βλ. ΣτΕ 2168/2016 ε-επταμ., 48/2016 επταμ., 1330/2016).

 

 

Ε) Η λογοδοσία στην δικαιοσύνη:

Θεσμοθέτηση του «Ανωτάτου Συμβουλίου της Δικαιοσύνης» που θα είναι και το «Εθνικό Συμβούλιο Μεταρρύθμισης Δικαιοσύνης», δηλαδή ενός οργάνου λογοδοσίας και  συμβουλευτικού οργάνου της Πολιτείας, ήτοι μιας συντονιστικής επιτροπής από όλους τους λειτουργούς της δικαιοσύνης με θεσμική ιδιότητα (ηγεσίες δικαστηρίων συνδικαλιστικές Συντάγματος, οργανώσεις δικαστών, Ολομέλεια Δικηγόρων, Συμβολαιογράφων), που να θέσουν το ζήτημα του τι πρέπει να γίνει για την βελτίωση του όλου συστήματος απονομής της δικαιοσύνης.

Στ)Ουδείς μπορεί και με οποιαδήποτε διάταξη να εμποδίζεται στην άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας, κατάργηση προνομίων( άρθρων 62,86Σ):

1.Το εύρος εφαρμογής του άρθρου 62,86 Σ βρίσκεται, υπό έντονη αμφισβήτηση, ύστερα από τις πρόσφατες εξελίξεις στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ (βλ. υπόθεση Μπακογιάννη κατά Ελλάδος, Συγγελίδης κατά Ελλάδος της 11ης Φεβρουαρίου 2010 (προσφυγή 24895/07).

2.Η τροποποίηση του άρθρου 62 Σ(Ακαταδίωκτο των βουλευτών)  και η πλήρης κατάργηση του άρθρου 86 Σ(Δίωξη κατά μελών της Κυβέρνησης): Προτείνεται ότι: Η ασυλία δεν ισχύει όταν ένας βουλευτής ή Υπουργός καταληφθεί επ’ αυτοφώρω διαπράττων κακούργημα ή πλημμέλημα. Όλοι πρέπει να υπάγονται στο φυσικό δικαστή στον οποίο υπάγονται και οι πολίτες η εξαίρεση που πρέπει να υπάρχει όταν υπάρχει ζήτημα που αφορά την άσκηση των καθηκόντων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Πρέπει άμεσα να ανοίξει ευρύτατος διάλογος με όλα τα μέσα ενημέρωσης και με το διαδίκτυο, όπου όλοι οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους, έτσι ώστε άξια να μπορούμε να έχουμε ένα νέο Σύνταγμα που υπερήφανα να λέμε:«... Χρώμεθα γάρ πολιτεία ον ζηλούση τούς των πέλας νόμους, παράδειγμα δε μάλλον αντοί οντες τισίν ή μιμού-μενοι ετέρους, καί Ονομα μεν διά το μή ές ολίγους αλλ'ές πλεί-ονας οίκείν δημοκρατία κέκληται· μέτεστι δε κατά μεν τούς νό-μους προς τά ίδια διάφορα πάσι το ίσον, κατά δε την αξίωσιν, ώς έκαστος εν τω ενδοκιμεί, ονκ απο μέρουςτο πλέον ές τά κοινά ή απ' αρετής προτιμάται, ονδ' ανκατά πενίαν, εχων γέ τι αγαθόν δράσαι την πόλιν, αξιώματος αφανεία κεκώλυται ...»[8]

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2024[9]

---

[1] Βλ. Μιχάλης Ν. Πικραμένος «Η λογοδοσία των δικαστών στη δημοκρατία: δημόσια εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» (Ευρασία, Αθήνα 2022)

[2] Βλ. Χρ. Ντουχάνης, Ο δικαστικός έλεγχος του κύρους των κανόνων δικαίου και ιδίως των κανονιστικών διοικητικών πράξεων, ΘΠΔΔ 8-9/2017, 795.

[3] Βλ. ΣτΕ 360/2017.

[4] Βλ. Δημ. Γ. Ράϊκος, «Η αμεροληψία κατά την απονομή της δικαιοσύνης», ομιλία στην ημερίδα ΕΔΔ-ΚΕΔΙΒΑ της 3.4.2014, ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών.

[5] Βλ.Ε. Κρουσταλάκης, Η δικαστική εξουσία, η ανεξαρτησία της και η κοινή γνώμη, ΕλλΔνη 27 [1986]. 36 επ.

[6] Ο Πρόεδρος του ΣτΕ Κ. Μενουδάκος προτείνει: «Γίνεται μεγάλη συζήτηση για το ποιος επιλέγει τον πρόεδρο και τους αντιπροέδρους των ανώτατων δικαστηρίων. Νομίζω ότι αυτή είναι λάθος συζήτηση, διότι πραγματικά δεν μπορεί να βρεθεί ο ιδανικός τρόπος και το ιδανικό εκλεκτορικό σώμα, το οποίο δεν θα είχε κάποιες αδυναμίες. Αυτό που πρέπει να γίνει -και είναι το τέταρτο σημείο που προτείνω-, είναι να καταργηθεί ο βαθμός του προέδρου», πηγή: www.enet.gr 12 Φεβ 2013.

[7] Για τον Υπουργό.

[8] (ΘΟΥΚ 2.34.1-2.46.2: Ο Επιτάφιος του Περικλή).

[9] Αφιερώνεται στην ιερή μνήμη του πατέρα μου Παναγιώτη Α. Αργυρού(+16.7.1994).

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 

«Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Η «ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ»

«Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Η «ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ»

ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

Οι «τηλεδικαστές» και ο όχλος ή ο “Θάνατος και Θέαμα” στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και το "κοινόν περί δικαίου αίσθημα" σήμερα:

«Το δικαστήριο δεν φοβάται και οι δικαστές δεν φοβούνται να ασκούν τα καθήκοντά τους»

«Το δικαστήριο δεν φοβάται και οι δικαστές δεν φοβούνται να ασκούν τα καθήκοντά τους» 

 ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ 

 Η δικαστική λειτουργία αποτελεί μία από τις τρεις λειτουργίες κάθε δημοκρατικού κράτους. 

Η αποστολή της είναι να εξασφαλίζει την ίδια την ύπαρξη του κράτους δικαίου με ένα αμερόληπτο, ακριβή, δίκαιο και αποτελεσματικό τρόπο. 

Η δικαστική λειτουργία είναι ανεξάρτητη και ασκείται από τα δικαστήρια (αρθ.26 Σ)

Η Κοινωνία έχει εμπιστευθεί στον δικαστή την διαχείριση των πολυτιμότερων αγαθών του πολίτη, της τιμής του, της αξιοπρέπειάς του, της περιουσίας του, αυτής της ίδιας της ελευθερίας του. 

Ο Δικαστής πάνω απ’ όλα πρέπει νάναι ελεύθερος και Ανεξάρτητος και οπωσδήποτε θαρραλέος. 

Ορισμένες επιθέσεις ακόμη και προειδοποιήσεις και απειλές, εναντίον της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της –και μάλιστα με τη μορφή και την ένταση που παίρνουν προσφάτως- δεν μπορεί να μας αφήσουν αδιάφορους και δεν πρέπει να θεωρηθούν τυχαίες και αμελητέες, ενώ εμφανίζονται κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Δεν επιτρέπεται να περάσουν απαρατήρητες οι συμπεριφορές αυτές . 

Οι έκνομες συμπεριφορές αυτές παίρνουν ενίοτε και την μορφή απειλών και προειδοποιήσεων προκειμένου δικαστικοί λειτουργοί να «υποχρεωθούν» να ασκήσουν το δικαιοδοτικό τους έργο σύμφωνα με τις απόψεις και επιθυμίες συγκεκριμένων συμφερόντων και προβαίνουν σε υποδείξεις-πιέσεις προς δικαστικούς λειτουργούς και εκτοξεύουν νέες «απειλές-προειδοποιήσεις» εναντίον τους με ανοίκειες εκφράσεις. 

Το ζήτημα έλαβε έκταση τελευταίως και αποτελεί απειλή για την λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και αφορά την ιδία την λειτουργία της Ανεξάρτητης δικαιοσύνης. 

Οι Έλληνες δικαστές αποφαίνονται απολύτως ελεύθερα, η θεσμική ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος δεν μπορεί να υπονομευθεί και οι απειλές και επιθέσεις πέφτουν στο κενό. Όμως τα Ελληνικά Δικαστήρια και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, παραμένουν άγρυπνοι φρουροί όταν μάλιστα απειλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. 

Το Συμβούλιο της Επικρατείας (2942/1964) χαρακτήρισε τις προσπάθειες και πρακτικές επηρεασμού της συνείδησης των δικαστών ως «προσβάλλουσες την δικαστική ανεξαρτησίαν» . 

Η εμπέδωση της ύπαρξης κράτους δικαίου ορίζονται κατά κανόνα από την ύπαρξη ελέγχου και διαφάνειας. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στον Τόπο μας λειτουργούν σε κάθε περίπτωση τα ένδικα μέσα και «οι κρίνοντες κρίνονται» και ο δικαστής υπέχει πειθαρχικές ευθύνες εάν η ουσιαστική του κρίση υπερβαίνει τα ακραία όρια της δικαιοδοτικής του ευχέρειας. 

 «Το μήνυμα και το παράδειγμα της παρρησίας(του δικαστή)ως εκφράσεως του ηθικού θάρρους, αυτού, που έχει ως αναπόφευκτο τίμημα την παρενόχληση και συνακόλουθα την εξέγερση των φαύλων, των μικρόψυχων και των ασήμαντων. 

Που συνασπίζονται και ασχημονούν. Που φοβούνται και αντεπετίθενται. 

Αυτό το θάρρος το ηθικό, το δύσκολο και πολύτιμο, είναι για τον λειτουργό της Δικαιοσύνης η αρετή sine qua non. Με αυτήν οπλισμένος, καλείται κάποιες φορές να πατήσει «επάνω όφεων και σκορπίων» (Χ.Σαρτζετάκης) 

Στην Ελληνική δικαστική ιστορία υπάρχουν δικαστές που με το κύρος, την επιστημοσύνη, το ήθος και την παρρησία τους στάθηκαν και στέκονται φάροι και ελπίδα της Κοινωνίας. 

Η Δικαιοσύνη κατά τον Γεώργιο Παπανδρέου είναι το «Οχυρό της Δημοκρατίας» Ναι, υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα… Και αποδεικνύουν ότι στέκονται όρθιοι και άξιοι μαχητές στο οχυρό της Δημοκρατίας.